- نگران نباش، من مواظبتم.
+ پس کی مواظب خودته؟



اولین باری که کار اشتباهی کردم، بابا یه روز کامل باهام حرف نزد. ما هیچوقت هیچ ناهاری رو دو نفره نخوردیم، هیچ جاده ای رو با هم دو نفره قدم نزدیم، هیچ کار دو نفره ای رو با هم انجام ندادیم. ولی تا دلت بخواد با هم پنچری گرفتیم، به موتور ماشین بابا ور رفتیم، روغن ماشینشو عوض کردیم. من از اینکه دستام سیاه بشه بدم میومد. دستای بابا ولی بعد از اونهمه سال تیره تر شده بود.
دومین باری که کار خیلی بدی کردم بابا دو روز باهام حرف نزد. یه روز با کارنامه ی نوبت اول دوم دبیرستانم اومد خونه. کارنامه رو گذاشت لب طاقچه و فقط یه جمله گفت:«صب تا شب جون بکن، تهش آقا هندسه بگیره 12». وقتی اینو میگفت به من نگاه نمیکرد. مطمئن نیستم بعد از اینهمه سال اون چیزی شده باشم که بابا میخواست. هیچوقت بهم نگفت چی میخواد.
سومین باری که کار خیلی خیلی بدی کردم، بابا یه هفته حتی جواب سلامم رو هم نداد. اما همیشه از من آدم بهتری بود. تاکسی داشت. هیچوقت کرایه های 900 تومنی رو 1000 تومن نگرفت. یه بار وقتی داشت منو میرسوند توی مسیر مسافر هم زد، بهش گفتم:«100 تومن دیگه حلالیت طلبیدن نداره که پدر من، راه بیفت بریم، کسی با 100 تومن تا حالا پولدار نشده». خیلی شمرده جواب داد:«این صد تومن اونو پولدار نمیکنه، ولی تو و منو حتما بدبخت میکنه. من دندون خوردن حلال خودمم ندارم، چه برسه حرومش». بازم وقتی داشت این جمله رو میگفت به من نگاه نمیکرد.  
بعد دیگه حسابش از دستم در رفت، که چندبار دیگه اشتباه کردم، که چند بار دیگه بابا باهام حرف نزد، هربار هم طولانی تر از بار قبل. ولی آخرین باری که کار بدی کردم رو خوب یادمه. بابا بدون اینکه باهام حرفی بزنه رفت. اینبار ولی برای همیشه و خیلی خیلی طولانی تر از قبل. وقتی تازه راه رفتنو یاد گرفتم، موقع رد شدن از خیابون، موقع دوچرخه سواری، شب عروسی محسن، همیشه اگه برمیگشتیم بابا رو میدیدیم که حواسش بهمون هست. کی ولی مراقب خودت بود بابا؟

لئو (محمدرضا جعفری)